Miejska Biblioteka Publiczna w Jaworznie serdecznie zaprasza na wystawę fotografii Juliena Ziemniaka zatytułowaną „Horyzonty”. Wystawa będzie dostępna dla zwiedzających od 27 stycznia do 13 lutego 2026 r. Uroczysty wernisaż, zaplanowany 27 stycznia o godzinie 17.30 stanie się doskonałą okazją, by spotkać autora i porozmawiać o jego twórczości. Julien Ziemniak to fotoamator w najpiękniejszym znaczeniu tego słowa – miłośnik fotografii, który z pasją i wytrwałością dokumentuje swoje spotkania z żywiołami. Jego zdjęcia powstają z potrzeby serca, często balansując na granicy obsesji twórczej. W cyklu „Horyzonty” artysta zabiera nas w podróż po wybrzeżach Bałtyku, Kanału La Manche oraz Morza Północnego, gdzie linia horyzontu staje się symbolem nadziei, granicą między znanym a nieznanym, ciszą i ruchem. Wystawa prezentuje 20 fotografii, które – jak pisze sam autor – „streszczają moje pościgi z żywiołami”. To obrazy pełne emocji, przestrzeni i światła, które zachęcają do refleksji i zatrzymania się w biegu codzienności.

HORYZONTY

Plaża jest granicą. To granica pomiędzy królestwami ziemi, wody i powietrza. Ziemia znika u moich stóp. Dalej, to tylko woda i powietrze. Na końcu jest horyzont. Kolejna granica. Granica sprowadzona do najprostszego wyrazu: linia prosta, czysta, cienka i tajemnicza. Czy wiecie co to jest "whiteout"? Doświadczyli tego polarnicy i narciarze w mgliste dni. To świat bez punktu odniesienia, bez granic, cichy, z wyjątkiem być może lamentu wiatru. Wyobraźcie sobie świat pusty, biały, gładki, nieskończenie mały i jednocześnie nieskończenie duży. Może tak wygląda nicość? Może śmierć jest biała? Wystarczy jednak dodać jakąś szarą kreskę, choćby małą, choćby bladą, albo plamę mniej lub bardziej rozległą, mniej lub bardziej wyraźną i życie powraca, a z nim nadzieja. Wiemy gdzie się kierować, mamy dokąd pójść. Horyzont, to obietnica. Raczej patrzę logicznie na świat, lecz gdy nadchodzi godzina kiedy noc pożera niebo tracę pewność. Całkiem nieźle pływam i umiem żeglować, ale pozostaję zwierzęciem lądowym i ta rozlewająca się fala otwiera przede mną łapczywą otchłań. Wzrokiem biegnę w stronę horyzontu, wygląda stabilnie i bezpiecznie, jednak jest nieuchwytny. Zabrakło mi tchu. Stop! Stąpam z całych sił po mokrym i twardym piasku. Opanować oddech. Opanować bicie serca. Zapomnieć o wietrze. Zapomnieć o krzyku mew. Wyjąć aparat. Kadrować. Zrobić zdjęcie. Zrobić zdjęcie nie zatrzymując bieg czasu. Przedstawiam Państwu dwadzieścia zdjęć, które streszczają moje pościgi z żywiołami. Zdjęcia zostały zrobione nad Bałtykiem i Kanałem La Manche, a także na Morzu Północnym u wybrzeży Szwecji i Norwegii.